Jak wcześniej wspominałam mamy ciepło w domu a przy wadzie serduszka Zosia ma wzmożoną potliwość , woda z jej organizmu stróżkami potu wydostaje się na zewnątrz a włoski wyglądają tak jakby co chwilkę miała mytą główkę.Chciałam ulżyć mojej kruszynce i stwierdziłam, że mam dwa wyjścia.Mogę spróbować nauczyć Zosię polubić kitki na swojej główce ( czego nie znosi, kitka jest najdłużej godzinę a później znika razem z gumką , której ja już nie znajduję) albo mogę skrócić lub ściąć  jej włoski.Ale tak mi żal ścinać te cudne loczki, które okalają jej śliczną buźkę. Postanowiłam więc powalczyć i zrobiłam koleny raz Zosi kitkę podpinając jednocześnie do góry grzywkę. To nowość bo nigdy wcześniej tak nie czesałam Zosi. Po skończeniu mojego dzieła Zosia spojrzała w lustro. Myślałam ,że to nie będzie dla niej nic nadzwyczajnego, myliłam się! Jak zobaczyłam wyraz twarzyczki Zosi, wzięłam aparat by utrwalić te magiczne i niepowtarzalne chwile a minki jakie robiła zdawały się mówić same za siebie. Tak dzięki mojej córeczce, powstała poniższa historyjka.

               ,,GDZIE SĄ MOJE LOCZKI ?”

- ooojjjjj   mamuś, ja nie wiem co mi zrobiłaś ale moje loczki gdzieś zniknęły? Jej, jak ja dziwnie wyglądam? Co się stało???

- ta fryzura chyba do mnie nie pasuje? coś tu jest nie tak, wyglądam troszkę dziwnie, jak nie ja. Nie ma mowy, nie przyzwyczaję się!

- i gdzie ja mam grzywkę???Uciekła? Ale dokąd? Kwiatek jest ładny ale grzywka była ładniejsza.Jak ją znaleźć?Jak to odczepić?

- w sumie to nawet zabawnie wyglądam, dziwnie ale zabawnie.Uwielbiam się śmiać więc z siebie też się pochichram , mamusia też się śmieje!

- ale chyba tak nie zostanie na zawsze? Jak myślisz mamuś, da się to naprawić?

- no dobrze mamuś, pośmiałyśmy się a teraz czas to naprawić! dasz radę? Chciałabym już wyglądać jak dawniej, to fajna fryzurka ale na chwilkę. Już wystarczy. Odczaruj mi mamuś moje włoski!

- mamuś , proszę, uwolnij moje włoski! Lubię kiedy podskakują razem ze mną, nie lubię kiedy są pospinane i ściśnięte gumką. Oddaj mi moją fryzurkę!

No i jak myślicie, co zrobiłam? Uległam oczywiście, rozpuściłam włoski mojej  kruszynki a ona widząc się w lustrze jaśniała ze szczęścia. Oh Zosieńko, gdybyś wiedziała jak bardzo Cię kocham! Nie starczy mi życia by ci to okazać!

A Was kochani serdecznie pozdrawiam i mam nadzieję , że czytając ten wpis mieliście choć trochę przyjemności.Co prawda żadna ze mnie pisarka ale są chwile ,którymi z nieukrywaną radością chcę się z Wami podzielić. To chwile radości tak celebrowane w naszym domu i tak bezcenne. Przytulamy Was mocno.

,,Nadzieja nie jest marzeniem, lecz sposobem przekształcania marzeń w rzeczywistość.”

Dzięki Waszej ofiarności i wrażliwości niemożliwe , staje się możliwym!

A tak Zosia dziękuje Wam, składając swoje rączki w kształt serduszka i wysyłając je w Waszą stronę.

DOBROĆ TO ZŁOTY ŁAŃCUCH, KTÓRY ŁĄCZY W JEDNO CAŁE SPOŁECZEŃSTWO !

DZIĘKUJEMY !!!

Dziś mam jednak bardzo dobre wiadomości i oby z woli Pana Boga takie były przez długi czas. Teraz w kolejce wizyta u laryngologa i sprawdzenie otworu stomijnego. Zobaczymy co postanowi pan doktor i czy majowa wizyta Zosi na oddziale otolaryngologii w Poznaniu będzie konieczna. Zosię czekałaby kolejna narkoza i blok operacyjny… może nie będzie takiej konieczności??? Zobaczymy.

Kwiecień to dla Zosi trudny miesiąc, 24 kwietnia mamy ,,spotkanie z komisją do spraw orzekania o niepełnosprawności”. Zobaczymy ,co szanowna komisja postanowi i jak będzie wyglądało orzeczenie Zosi, chociaż tu wszystko wydaje się oczywiste. W podsumowaniach i opiniach specjalistów, którzy opiekują się Zosią, moja córka ma napisane ,,rokowania niepewne” , co to oznacza nie muszę pisać. Przecież nikt nie da gwarancji, że będzie dobrze, że nic złego się nie wydarzy….a ja mam świadomość tego co może się stać… pozostaje wiara, nadzieja i miłość bez granic….

Tymczasem rehabilitacja trwa, staramy się ćwiczyć kilka godzin dziennie i czekam na postępy mojej dzielnej wojowniczki! Już niedługo zamieszczę nagranie, abyście sami mogli posłuchać czego do tej pory nauczyła się Zosia. Dziewczynka z głuchotą obustronną ale tak wielkim sercem do walki ,że mogłaby obdarować wielu…

Nasza kochana „ciocia” która zajmuje się rehabilitacją słuchu i mowy Zosi podarowała nam jakiś czas temu płyty z programem dla dzieci ,które nie słyszą. Zosia siada teraz przed komputerem i w skupieniu chłonie obrazy w połączeniu z dźwiękami. Sami zobaczcie efekty. Życzymy Wam samych pogodnych i słonecznych dni kochani.

Kochani życzymy Wam dobrych myśli, pełnych nadziei, radosnego i otwartego serca oraz słonecznych spotkań z tymi których kochacie.

Wesołego Alleluja!